در نشست تخصصی «اندیشگاه مطالعات فلسفه و سبک زندگی» که با هدف بررسی راهکارهای توسعه و پایداری فعالیت‌های حوزه فرهنگی برگزار شد، حسن قرونه عضو هیئت علمی دانشگاه شیراز با تبیین ضرورت عبور از پارادایم‌های دولتی، بر لزوم بازآفرینی پیوند میان مسجد و خانواده به‌عنوان دو رکن اصلی حکمرانی جامعه‌محور تأکید کرد.
به گزارش روابط‌عمومی گروه مؤسسات بهارنکو، حسن قرونه در این نشست با واکاوی دقیق نسبت میان ساختارهای حکمرانی دینی و نهادهای اجتماعی، تصریح کرد: مفهوم واقعی حکمرانی در تمدن اسلامی با مفهوم اقامه دین پیوندی ناگسستنی دارد.
وی در این راستا افزود: اقدامات و رسالتی که مجموعه‌هایی همچون بهارنکو دنبال می‌کنند، مصداق بارز اقامه دین در لایه اجتماعی است و با تأکید بر اینکه از منظر کلان، توافق خدشه‌ناپذیری میان صاحب‌نظران وجود دارد.
این عضو هیات علمی دانشگاه شیراز تصریح کرد: خانواده و مسجد، دو سلول بنیادین و هسته‌های سخت پیشرفت تمدن اسلامی هستند و اقامه دین جز با احیا و ایجاد پیوند ارگانیک میان این دو سلول تمدنی در مقیاس جامعه محقق نخواهد شد.
این استاد دانشگاه با نقد ساختارهای فعلی و اشاره به وابستگی نهادهای فرهنگی به بودجه‌ها و ساختارهای حاکمیتی، اظهار داشت: برای دستیابی به پایداری و استمرار اثربخشی، ناگزیریم از پارادایم سازمان‌گرایی و اتکای صرف به نهادهای دولتی فاصله بگیریم.
وی افزود: افتادن در تله بروکراسی مدرن و تقلیل مسائل زیست‌بوم فرهنگی به قوانین خشک اداری، آسیب‌های جدی به حیات تمدنی وارد می‌کند و مسیر نجات، حرکت به سمت فعال‌سازی نظامات اجتماعی و تقویت ظرفیت‌های مردمی است که تنها از طریق شبکه‌سازی واقعی امکان‌پذیر است.
قرونه در ادامه با بررسی ابزارهای اقتصادی و پشتیبان این زیست‌بوم، به ضرورت بازنگری در سازوکارهای مالی اشاره کرد.
وی با اشاره به اینکه باید از ظرفیت‌های مغفول اجتماعی مانند احیای سنت وقف موضوعی، به‌ویژه در حوزه خانواده، بهره برد، تأکید کرد: استفاده از ظرفیت‌های راکد از طریق سازوکارهای نوین تهاتر و هم‌افزایی محلی می‌تواند استقلال عملیاتی نهادهای فرهنگی را تضمین کند.
وی همچنین با تفکیک میان پیوست فرهنگی و زیست‌بوم اصیل خاطرنشان کرد: که شبکه‌سازی مدنظر به معنای پیوند ظاهری و کالبدی برنامه‌ها با مسجد نیست، بلکه هدف اصلی، بازآفرینی مسجد خانواده‌محور در بافت زنده محله است تا این نهاد بتواند به کانون حل مسائل و زیست روزمره ساکنان تبدیل گردد.
وی در بخش دیگری از سخنان خود، به تشریح مدل‌های اجرایی آینده پرداخت و گفت که هر الگوی توسعه فرهنگی باید بر اساس نظریه راهنمای تمدنی و بر پایه چهار رکن اساسی بنا شود و افزود: نخست «تشکل‌سازی» برای سازماندهی هسته‌های خودجوش مردمی؛ دوم «مجاورت» جهت بهره‌گیری از ظرفیت‌های کالبدی و اجتماعی محله؛ سوم «هم‌تکاملی» که به معنای رشد متقابل و هم‌سو میان نهاد مسجد و نهاد خانواده است؛ و چهارم «مرجعیت و امامت» که محوریت مدیریت محلی را تضمین می‌کند.
در پایان، قرونه با اشاره به راهکار بازگشت نسل جوان به فضاهای دینی، تأکید کرد: اگر می‌خواهیم اقبال عمومی مردم به مساجد بازگردد، باید از اجرای مناسک صرف فراتر برویم.
این استاد دانشگاه در پایان بیان کرد: مسجد باید به مرکز حل مسائل عینی مردم تبدیل شود تا جایگاه تمدنی و حکمرانی مردمی خود را در جامعه باز یابد.
