ترکیب دانش آکادمیک و تجربه عملی، موتور محرک مددکاری در بهارنکو است. لیلا آرام با بازخوانی سابقه حرفه‌ای خود، از نقش کلیدی مددکاران در پیشبرد اهداف تخصصی این مجموعه و پیوند میان آموزش و میدان عمل سخن می‌گوید.
به گزارش روابط‌عمومی گروه موسسات خانواده بهارنکو، در مسیر تقویت بنیان‌های سلامت خانواده، پیوند میان آموزش‌های آکادمیک و تجربه‌های عملی نقشی تعیین‌کننده دارد. لیلا آرام، مددکار بهارنکو، که ۱۷ سال سابقه فعالیت در نهادهای حمایتی را با تحصیلات تخصصی در دانشگاه غدیر درآمیخته است، اکنون به الگویی از تلفیق تئوری و عمل تبدیل شده است. او در این گفت‌وگو، ضمن بازخوانی مسیر حرفه‌ای خود، از ضرورت تحول در رویکردهای مددکاری، نقش تسهیل‌گری در بحران‌های خانوادگی و لزوم استمرار پیوندهای آموزشی سخن می‌گوید.
از نهادهای حمایتی تا پیوند با دانشگاه
آرام پیش از پیوستن به مجموعه بهارنکو، سال‌ها در ساختارهای حمایتی همچون کمیته امداد مشغول به کار بود. او انگیزه‌اش برای ورود به دانشگاه در مقطع کارشناسی را نه صرفاً دریافت مدرک، بلکه نیاز به به‌روزرسانی دانش تخصصی برای مواجهه با پیچیدگی‌های روزافزون در حوزه خانواده می‌داند. او در این‌باره گفت: تجربه عملی، بدون پشتوانه علمی مدرن، به مرور دچار فرسودگی می‌شود. دانشگاه غدیر با درک شرایط دانشجویان شاغل، فضایی را ایجاد کرد که امکان ترکیب دغدغه‌های کاری با مباحث نظری فراهم شود. این فضای آموزشی به من کمک کرد تا نگاهی سیستمی به مشکلات خانواده‌ها پیدا کنم، به طوری که مسائل را نه به صورت تک‌بعدی، بلکه در بستر شرایط اجتماعی و روان‌شناختی آن‌ها تحلیل کنم.
ورود به میدان عمل در بهارنکو
آشنایی آرام با بهارنکو، محصول ارتباط میان ظرفیت‌های علمی دانشگاه و نیازهای تخصصی مراکز مشاوره بود. وی به عنوان نماینده کلاس، از طریق تعامل با اساتید و پیگیری فراخوان‌ها، با ساختار این مجموعه آشنا شد. او معتقد است که سابقه ۱۳ ساله فعالیت وی در حوزه‌های حمایتی، در کنار تحصیلات آکادمیک، به او کمک کرد تا در مصاحبه‌های تخصصی پذیرفته شود. آغاز همکاری او با مجموعه به صورت پاره وقت بود؛ دوره‌ای که به گفته خودش، فرصتی برای شناخت دقیق نیازهای مراجعین و درکِ تفاوت فضایِ حمایتی صرف با فضای مددکاری تخصصی در حوزه خانواده بود. آرام اکنون به عنوان مددکار در سپاسخواه مشغول فعالیت هست.
مددکاری؛ فراتر از ثبت و بایگانی
آرام نگاه سنتی به مددکاری را ناکافی می‌داند. او معتقد است که در بهارنکو، مددکاری به معنای واقعی ارتباط مستمر و تسهیل‌گری اجرا می‌شود. او توضیح داد: مددکار در این ساختار، پل میان زوجین و مشاوران است. وقتی یک زوج به مجموعه مراجعه می‌کنند، پروسه خدمات نباید با پایان جلسه مشاوره به اتمام برسد. پیگیری وضعیت مراجعین، تسهیل ارتباط میان زوجین و مشاور، و ارزیابی میزانِ اثربخشی مداخلات، از وظایف اصلی ماست. این پیگیری‌های مستمر باعث می‌شود زوجین احساس کنند در فرآیند تغییر، تنها نیستند و بهارنکو به عنوان یک همراه تخصصی در کنار آن‌هاست.
ضرورت توسعه مدل‌های حمایتی در شبکه شهرستان‌ها
این مددکار بهارنکو، تجربه خود را نه یک مورد خاص، بلکه الگویی برای تعمیم به سایر بخش ها می‌داند، آرام در پایان گفت: ساختار منسجم بهارنکو که همکاریِ مدیریت، مشاوران و مددکاران را در یک زنجیره تعریف کرده، فرصتی بی‌نظیر برای دانشجویان و کارشناسان است. این مدل همکاری، نه تنها کیفیت ارائه خدمات به خانواده‌ها را تضمین می‌کند، بلکه به دانشجویان این رشته نیز ثابت می‌کند که آموزش‌های آکادمیک، در صورت پیوند خوردن با میدان عمل، قدرتمندترین ابزار برای ترمیم روابط خانواده است.
