گفتار حجت الاسلام دکتر مقامی
مدیرعامل گروه موسسات بهارنکو
در جلسه هفتگی هیئت الزهرا
۴ خردادماه ۱۴۰۴
«إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ التُّجَّارِ، وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ، وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ»؛
حضرت علی علیهالسلام در حکمت ۲۳۷ نهجالبلاغه به اقسام عبادتکنندگان اشاره دارند که عدهای خدا را از روی میل و رغبت به بهشت عبادت میکنند که آنها تاجران هستند. عدهای از روی ترس عبادت میکنند که این عبادت بردگان است و عدهای از روی شُکر (عبادت شاکرانه) عبادت میکنند که آنها احرار هستند. احرار از قید و بند هر چیزی غیر از خدا آزاد هستند و تنها دلبسته و وابسته به خدا هستند؛ درواقع کسانی که خدا را از روی شُکر عبادت میکنند عبادتشان عبادت عاشقانه است.
این سه سطح ارتباط بین خدا و بنده است که حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام در نهجالبلاغه فرمودند. این سطوح ارتباط را در روابط خانوادگی هم میبینیم، گاهی روابط همسران یا روابط والدین و فرزندان، تجاری (رابطة خرید و فروشی) است؛ یعنی وقتی به او خدمات بدهی، او نیز به تو خدمات میدهد و عشقی در این رابطه نیست. این کمترین و پستترین نوع رابطه بین افراد در خانواده است.
رابطة نوع دوم اینکه بین همسران یا والدین و فرزندان رابطة ترس برقرار است که: اگر این کار را انجام دهم ممکن است همسرم داد بزند، ناراحت شود و… این نوع رابطه هم عاشقانه نیست؛ در این دو نوع رابطه رشد نمیکنیم؛ چون رابطه براساس ترس و یا دریافت خدمات است.
بهترین رابطه بین زوجین، والدین و فرزندان رابطة تشکری (شاکرانه و عاشقانه) است؛ یعنی چون همدیگر را دوست دارند به هم توجه میکنند و همیشه از یکدیگر سپاسگزارند. در این رابطه آنها از هم نمیترسند و پنهانکاری ندارند و چون پنهانکاری وجود ندارد، دروغی هم وجود ندارد.
اگر رابطهمان با خداوند، خانواده و همکارمان، رابطه شکری باشد خیلی از مسائل حل خواهد شد.
