گفتار حجت الاسلام دکتر مقامی
مدیرعامل گروه موسسات خانواده بهارنکو
در جلسه ۲۸ حلقه انس
مرحوم شاهآبادی در معرفت پنجم بیان میکنند که دو تدبیر برای رسیدن به بزرگترین سیاست الهی وجود دارد: نیرو (عِدّه)؛ تجهیزات و ابزار (عُدّه).کاری که میخواهیم انجام دهیم، گاهی شخصی و گاهی نوعی است. نوع در کتاب شذراتالمعارف، یعنی نوع بشر، بشریت. کار اسلام نیز برای نوع بشر است، نه برای فرد.
برای مؤسسات بهارنکو میتوان دو رویکرد داشت: اهداف و مقاصد شخصی؛ اهداف اجتماعی.بهصورت کلی هدف اسلام برای بشریت، نوعی و عمومی است. مقاصد نوعی به این معنا نیست که وقتی مقصدمان، مقصد نوع بشر باشد و بخواهیم کار اجتماعی انجام دهیم، عُده و عِده را رها کنیم. وقتی میخواهیم برای مقاصد شخصی شرکتی راهاندازی کنیم، اگر هدف درآمد باشد، تجهیزات(عُده) آماده میکنیم؛ اما اگر اهداف عمومی و برای نوع بشریت باشد، ابتدا نیرو و هستة مرکزی (عِده) جذب میکنیم. شرط تحصیل عِدّه، ایجاد اخوت بین نیروهاست؛ چون اگر اخوت ایجاد نشود؛ مثل دانههای تسبیح از هم جدا هستند؛ اما وقتی در یک نخ باشند، خیط برادری شکل میگیرد؛ همانگونه که وقتی پیامبر(ص) اسلام را آورد، از حلقۀ کوچک خانواده شروع کرد و بهتدریج افرد مختلف زیاد شدند؛ بهعبارتی خیط، خود پیامبر(ص) بود و بهتدریج دایرهها زیاد شدند، تعدادی از آدمها ایمان و اسلام آوردند؛ اما در این دایره قرار نگرفتند؛ یعنی ولایت را نپذیرفتند و به همین دلیل از آن زمان تا الان مصیبت داریم. ولایت به منزلۀ همان نخ تسبیحی است که اینها را کنار هم قرار میدهد. این بزرگترین کارکرد غدیر است؛ اما غدیر با کارکرد خودش در جامعه عملی نشد.
الان همة کشورهای اسلامی در مقابل اتفاقات دنیای اسلام ساکت هستند و حرفی نمیزنند؛ درصورتیکه اگر در یک خط و مسیر بودند، شیعه، سنی و جداییها نبود، چنین اتفاقاتی نمیافتاد.در شذرهالمرام خواندیم که دو خیط عرضی و طولی است. خیط طولی قرآن و اهل بیت، ولایت الله و ولایت اهل بیت علیهمالسلام و خیط عرضی اخوت است؛ بنابراین هستة اولیه برای حرکت اجتماعی و داشتن شرکت و مجموعه تحصیل عِدّه است؛ یعنی تعدادی انسانهای همفکر، همراه و همدل دور هم جمع میشوند و خیط عرضی شکل میگیرد؛ سپس بیتالمال را شکل میدهند و امکانات را تهیه و جذب میکنند.
